نگرانیهای جامعه جهانی گرچه از طرف مقامات مسئول و رهبر معظم، تماماً توطئه تعریف می شود اما بررسی موضوع امنیت هسته ای مقوله ای نیست که در لابه لای شعارهای سیاسی به فراموشی سپرده شود. بدون شک دستیابی و بهره مندی مردم از این تکنولوژی آرزوی هر ایرانی وطن پرست است اما هرگز بدون رسیدن به سطح قابل قبول امنیت، نمی توان شبی را آسوده به صبح رسانید.

امنیت و اداره سلامت  انرژی هسته ای، خود به مهمی داشتن تکنولوژی می باشد. امروز حوادث طبیعی از قبیل زلزله و یا اشتباهات فردی در کنار خطر خرابکاری های تروریستی به واقع بزرگترین موانع پیش روی صاحبان صنعت هسته ای می باشد. زلزلهء چند ماه پیش ژاپن و آسیب دیدگی یک سایت اتمی در کنار زلزلهء چند روز پیش چین نمونه های بسیار واضح این نگرانی هاست.  

نقشهء استقرار نیروگاهها و سایتهای عملیاتی اتمی کشور ایران به گونه ای است که تقریباً تمام خاک کشور را پوشانده است. به غیر از شمال خراسان و جنوب شرقی کشور، باقی خاک ایران در شعاع آسیب سایتهای اتمی قرار دارد. در شمال غربی کشور سایت بناب و تبریز قرار دارد و در قسمت  میانی سواحل خزر، در شهر چالوس سایت دیگری مستقر است. کمتر از چند صد کیلومتر آن طرف تر در نکا سایت دیگری بنا شده است. تهران و کرج نیز دارای سه سایت مجزا می باشند. در این میان، اراک و نطنز و ساقند در کنار اصفهان و یزد پنج مرکز اصلی و حساس اتمی کشور می باشند. این روند در منتهی الیه  مرز شرقی کشور، در طبس به سایت دیگری ختم می شود.

سایتهای دارخوین، بوشهر و شیراز هم مجموع سایتهای جنوبی کشور هستند که تماماً در مرکز و غرب کشور می باشند. حال با این نقشه می توان دریافت که بیش از هشتاد درصد از خاک کشور در شعاع نشت گازها و پرتو های اتمی قرار دارد. البته بسیاری از این سایتها در حال ساختمان می باشند و هنوز به مرحله بهره برداری نرسیده اند اما چهار مرکز اصلی اصفهان، نطنز،اراک و بوشهر تا همین مرحله از پیشرفت هم، به عنوان عوامل خطر حیات انسان و طبیعت محسوب می شوند.

آنچه امروز مورد بحث و اختلاف است، توان علمی و عملی کشوری است که تمام تکنولوژی هسته ای کشور را در دست دارد. روسیه به عنوان جدی ترین دشمن دیرین ایران تنها کشوری است که در طی سالیان سال برای دست یابی به آبهای گرم و آزاد جهان از هیچ حیله و نیرنگ و جنایتی فرو گذار نبوده است.

ساختار فاسد و غیر اخلاقی مدیریت سیاسی و علمی این کشور حتی برای مردم روسیه هم سود آور و قابل اطمینان نیست. حال دخالت و پشتیبانی این کشور در روند شکل گیری مهمترین استراتژی علمی، اقتصادی و امنیتی کشور چگونه می تواند توجیه داشته باشد؟

از آن جایی که حساسیت تحقیق و تفحص در این حوزه بسیار بالاست و هیچ سازمان علمی غیر وابسته و مستقلی حق اظهار نظر در این زمینه، ندارد چگونه می توان از صحت و دقت پیمانکارهای مرتبط با این صنعت مطلع شد؟ همانطور که می دانید در تمام کشورهای جهان طرفداران محیط زیست در امور اتمی کشورهای خود فعالیت و نظارت  بسیار جدی دارند.

رفت وآمد محموله های هسته ای، ماشین آلات و زباله ها، همگی با مخالفت و پیگیری قانونی روبروست اما در ایران هیچ گروه و یا سازمان حمایتی وابسته به محیط زیست، حتی امکان بازدید از روند پیشرفت تکنولوژی اتمی را هم ندارد چه رسد به اعتراض و یا قدرت قانونی برای بیان آخر و عاقبت این زاد و ولد های شیمیایی

*. آنچه به عنوان محافظت از سایتهای اتمی ایران مطرح می شود همگی مربوط به تهدیدات نظامی و جاسوسی است اما دغدغه ذهنی این مقال بیشتر امنیت و سلامت است. امنیت سلامت راه اندازی و کارکردی تکنولوژیستی که با کیفیت و استانداردهای روسی بسیار سئوال برانگیز و نگران کننده است و دور از دسترس.

سایت نطنز هم به دلیل شبهات فعالیتهایش با اصفهان دچار همین خطر می باشد. اما در اراک خطر بارها بیشتر افزایش می یابد. اضافه بر خطر اشعه رادیولوژی باید به خطر شیمیایی  تزریق سوخت به راکتور نیز اشاره کرد. و این در شرایطی است که کوچکترین اشکال فنی حادث شود. به طور مشخص مردم روستای خنداب با 6000 نفر سکنه در کمتر از چند دقیقه آلوده خواهند شد و شهر اراک  با 500،000 نفر سکنه و تنها با پنجاه کیلومتر فاصله در سایه خطر بسیار جدی می باشند.

اما بوشهر واقعاً موضوعی است متفاوت. خطرات این سایت که با طراحی متخصصین آلمانی شروع شد و در دوران جنگ، به تکرار مورد بمب باران هوایی عراق قرار گرفت و حالا می رود تا با تکنولوژی روسی به پایان راه نزدیک شود. این نیروگاه، یکی از پر ریسک ترین سایتهای اتمی جهان نام گرفته است.  اصلی ترین خطر، ساختار پوسیده بنای تونلهای ورودی و خروجی آب است و نوع و کیفیت مسالح ساختمانی که با پیمانکاران بی نام و نشان و بسیار متنوع ساخته شده است. همانطور که می دانیم به دلیل جنگ و خطرات حاصل از آن، تمام پیمانکارهای خارجی کار پروژه را نیمه کاره رها می کردند و عملاً ادامه کار برای پیمانکار جدید بسیار دشوار، غیر عادی و نامشخص می بود. بسیاری از این پیمانکارها هرگز از رتبه های بالا در استاندارد جهانی برخوردار نبودند و هیچ گاه ساخت و تکمیل سایت اتمی دیگری را نیز، در کارنامه کاری خود نداشتند.

شروع کار نیروگاه  بوشهر بارها به خاطر مشکلات ساختمان و ساختار پوسیده و آسیپ پذیر کانالهای انتقال آب به تاخیر افتاده است. در واقع خطری بزرگ، حتی بزرگتر از چرنوبل با شروع کار این سایت پا به عرصه وجود می گذارد. حجم بالای نیروی حاصل شده در راکتور و ساختمانی فرسوده و پر از مشکل... خدا به ما رحم کند. اما این همهء داستان نیست و ما با کمی مطالعه فنی به این نتیجه می رسیم که نوع راکتور انتخاب شده برای بوشهر، دچار مشکلاتی است در تولید بخار. این نوع راکتور در مواقعی که دچار مشکل می شود به شدت نیازمند نیروی عظیم الکتریکی می باشد. این نیرو به طور حتم باید از یک منبع ذخیره شده در نزدیکی نیروگاه تامین شود.

سایت در مواقع اضطراری از قبیل زلزله، سیل و یا هرگونه اشکال فنی نیازمند ولتاژ بالایی از انرژی برق است تا راکتور و بخار مورد نیاز آن را فراهم آورد. این تاسسیات باید در نهایت دقت و مقاومت ساخته شده باشد که متاسفانه به نظر اهالی فن، چنین نمی آید.  نوع راکتور انتخاب شده برای بوشهر بشدت نیازمند تاسسیات خنک کننده آبی است و هرگونه تعلل در این امر موجب بالا رفتن حرارت راکتور می شود. نشت مواد سمی و گازهای حاصل از حرارت بالای راکتور که همگی در مواقع اظطراری در کمتر از "لحظه ای" اتفاق می افتد و این به معنای نابودی مطلق آبزیان منطقه خواهد بود.

طبق گزارشات مکرر بازدید کنندگان سازمان انرژی اتمی و کارشناسان امنیت هسته ای، تمام موارد فوق مفصلاً و با اشاره به نکات فنی، مورد سئوال و تذکر قرار گرفته است. اما تا به امروز هنوز جواب قانع کننده ای از طرف مقامات سازمان انرژی اتمی داده نشده است. شاید دلیلی برای این پنهان کاری وجو دارد، دلیلی که باید از نگاه مردم و متخصصین بدور ماند اما تا کی می توان چنین موضوعاتی را نادیده گرفت؟

آقای نجم الدین مشکاتی متخصص امنیت هسته ای می گوید: مخفی کاری بزرگترین دشمن امنیت در یک پروژه هسته ای است. و این در ست در شرایطی است که  محمد البرادعی در سخنانش اشاره می کند به درسی که از فاجعه چرنوبل می توان گرفت. او می گوید باید دید تا چه اندازه جامعه جهانی در شکل گیری امنیتی چرنوبیل سهیم بوده است؟ این حرف به معنای این است که روسها، آن روزهایی که در ساخت چرنوبیل به مخفی کاری مشغول بودند هرگز امکان ارزیابی بهتر و سنجیده تری را برای متخصصان فراهم نیاوردند و نهایتاً با اشکال، این پروژه را به سرانجام رساندند.

اما آنچه بیشتر موجب تعجب خواهد شد آن است که بدانیم تصادفات هسته ای در ایران اتفاق افتاده است و هرگز مردم از این موضوع مطلع نشده اند. دو حادثهء خطرناک هسته ای در راکتور کوچک پنج مگا واتی تحقیقاتی تهران نتیجهء همان صحبتهایی است که مطلعین امنیت هسته ای در خصوص پنهان کاری گفته اند. سال 2001 حداقل  دو میله های استیل دچار صانحه می شود و راکتور از کار میاستد که خوشبختانه این موضوع، هیچ گونه نشت رادیواکتیو در پی نداشت. در سال 2003 دوباره این حادثه اتفاق افتاد که موجب شد مسئولین سازمان اتمی ایران از متخصیصن سازمان بین المللی انرژی هسته ای تقاضای کمک کنند.

این ها همه تصادفاتی است که در این راه پیش می آید و متخصصان ما هم بدون شک از این پیشامدها آگاه هستند اما نحوهء برخورد و رسیدگی به این موضوعات می تواند نتایجی فاجعه بارپیش روی مردم بگذارد. گزارش اخیر دولت آلمان در خصوص بیماری لوکیمیا اطفال ایرانی که در نزدیکی سایتهای هسته ای زندگی می کنند بسیار تکان دهنده است در این گزارش قید شده است که درصد رشد و گسترش این بیماری چند برابر بیشتر از حد متعارف و معمول در نقاط عادی کشور می باشد. این گزارش  فقط نمونه ای است از فجایع پیش رو که نمی توان از آن به سادگی عبور کرد.

در این میان، نگرانیهای آلودگی آب آشامیدنی در کشور بالا می گیرد و مسئولین محلی بدون اطلاع از دلایل اصلی آن  مشکل با گزارشاتی متفاوت درصدد آگاه سازی مسئولین بر می آیند. این وقایع از نظر بعضی از خوانندگان باور کردنی نیست و بعضاً به تهمت و افترا و دشمنی تعبیر می شود اما بدون شک برای آن دسته ای که همه چیز را از عینک دشمنی و توطئه نمی بینند می تواند سودمند باشد. جای بسی تاسف،! که  این مراکز اطلاع رسانی بیشتر خارجی است و مسئولین وزارت بهداشت و درمان با علم و آگاهی کامل از این فجایع به توصیه کدام مرام و مسلک می توانند چنین آسوده خاطرباشند و هیچ نگویند.

مسئولین نظام و تمام مطلعین امر بدون شک در مواجهه با حوادث پیش رو نمی توانند با بهانه هایی پوچ و نخ نما، کار را سامان دهند. بی خبری مردم از وقایعی اینچنین حیاتی هرگز طولانی نخواهد بود و سیاست سانسور خبری در کشور هیچ چیز جز ویرانی و بی اعتمادی به همراه نخواهد آورد. مقام رهبری با اشاعه فرهنگ توطئه، عملاً باب هرگونه اطلاع رسانی و بحث و گفتگو و یا انتقاد را بر روی موضوع هسته ای بسته اند و متصورند که این رویه ایران را به سر منزل مقصود می برد. حال آنکه دنیا با ابزار و وسایل ارتباطی، بسیار بیشتر از مردم ایران از اوضاع آگاه است.

سلام.خوبین؟نماز روزه هاتون مقبول احدیت.

    چند روز پیش جایی افطار دعوت بودم(جای همه خالی).هرسال مراسم افطاری رو توی تالار یا سالن میگرفتند،1 ساعت قبل از افطار هم برنامه سخنرانی و..... بود.

 اما امسال برخلاف سالهای گذشته سنت شکنی کرده بودن  و مراسم رو در یک باغ شخصی برگزار کردن تازه برنامه های جانبی هم بعد از افطار برگزار شد.باغ مشجر بود و استخر بزرگی هم در وسط باغ بود که دورتادور اون رو مفروش کرده بودن و سفره های افطاری هم اطراف  استخر چیده بودن.،خانمها و آقایون هم بلعکس همیشه مختلط بودن(مختلط به این معنا که پرده ای بینشون نبود .آقایان یک طرف و خانومها یک طرف دیگه).من مثل هر سال نیم ساعت زودتر اونجا بودم چون دوستان برگزار کننده رو می شناختم(به واسطه اردوها و مسافرتهایی که باهم رفته بودیم)

در این میان خانمی وارد شد که عده ای ایشون رو میشناختن.خلاصه بلند شدند به دیده بوسی و احوالپرسی .من که برای اولین بار ایشون رو میدیدم از دوستان پرسیدم که ایشون کی هستند.گفتند :ایشون ..... عضو شورای شهر استان .. هستند.به هر حال ایشون با همه احوالپرسی کردند  و در حالیکه همه روی زمین نشسته بودن رفتند و لبه اسنخر نشستند.(فاصله زیاد نبود)چند نفری خود شیرین شفتالو به محض دیدن این منظره سریع رفتند و براشون صندلی آوردند.در مقابل چشمان خیره همه دوستان ایشون هم روی صندلی نشستند.حالا فکر بکنید توی این مجلس  مادر یکی از شهدای معروف که پیرزنی هم بود تشریف داشت، من جمله استاندار و امام جمعه و... خلاصه افرادی که شاید شخصیتهای کمی هم نبودند.

اینکه این خانم روی صندلی نشست بدنیست ولی اینکه خیلی با خودشون استثنایی برخورد کردند  تاسف و تعجب همه رو برانگیخت.به جای اینکه انسان هرچی از لحاظ دنیایی بالاتر ، افتاده تر چرا باید اینهمه تکبر......؟!!!

خلاصه ما وبعضی دوستان به رسم شیطنت اینقدر به ایشون چپ چپ نگاه کردیم تا یواش یواش از روی صندلی پایین اومدن و به دیگران پیوستند و روی زمین نشستند.حالا بماند که موقع رفتن چه دبدبه و کبکبه ای....

 -      روز اول ماه رمضون قسمت شد برم فیلم"فرزند خاک" روبببینم.اگر این فیلم در سینماهای شهرتون اکران میشه حتما برید ببینید.خیلی فیلم قوی و پرباریه.اینم بگم که 4 تا سیمرغ برده.....

 -     کاش کروبی مثل ناطق نوری به این نتیجه برسه که باید دیگه بعد از اینهمه شکست عقب نشست و عرصه رو برای فعالترها و جوونترها باز گذاشت و به ائتلاف خاتمی بپیونده.بیاید همونطور که دوستان سایت و وب دعوت برای خاتمی راه انداختن برای کروبی وب بزنیم که خواهشا نیاد.........

 -      سریالهای بعد افطاری رو هم که حتما پایه اید.امسال قراره تو همشون روش استعمال تریاک آموزش داده بشه. عطاران تو بزنگاه ، فریده تو روز حسرت و رضویان تو مامور بدرقه.....من تاحالا نمیدونستم چه طور تریاک استعمال میشه که به برکت رمضان امسال اون رو هم یاد گرفتم.

واقعا تا کی میخواهیم فرهنگ و محتوا رو قربانی خنده های آنی و زودگذر بکینم؟

   -     این روزا ما روهم دعا بکنید......  

ایران که بودم   اسلام بود

  ولی مسلمان نبود

در خارج از ایران که بودم مسلمان بود

   ولی اسلام نبود

                                                      (سید جمال الدین اسد آبادی)

 

به نظر شما

چرا؟؟!

 

اصلاح> يا Reforme به معناي نيك كردن، به كردن و به سامان يا مرمت و ترميم كردن است و <اصلاحات> جمع آن است. اين امر هم درباره <انسان> و هم درباره <جامعه> تحقق پذير است. درباره يك انسان هم حالت <شدن> ( اصلاح شدن) و هم حالت <كردن> و <انجام دادن=( > اصلاح كردن)، يعني اصلاح خود و ديگران و جامعه حالت عام و همگاني دارد و به تحقيق اصلاح خود و جامعه حالت همه زماني هم دارد، يعني نمي توان با يك اقدام و يك حركت، انساني را اصلاح كرد يا جامعه اي را به سامان رساند.
    
    
    همانند عبادت است، عبادت اجتماعي و سياسي. تمام انديشمندان جهان و پيامبران الهي و اولياي مذاهب و فرمانروايان عادل به اصل <اصلاحات> اعتقاد داشته و در اين راه مبارزه و جانفشاني كرده اند. حضرت ابراهيم(ع) در برابر نمروديان فرمود <ما اريد الاالاصلاح ما استطعت.> سقراط حكيم به قول استاد ما، <ابوالشهدا> براي اصلاح جامعه آتن شربت <شوكران> نوشيد. عيسي مسيح(ع) براي اصلاح جامعه از سلطه ستمگران حاكم و كاهنان رياكاري كه خود را متوليان ديانت مي دانستند به صليب كشيده شد. حسين بن علي(ع) براي اصلاح آيين رسول خدا(ص) از دسيسه و خدعه و ستمكاري بني اميه قيام كرد و به شهادت رسيد. بر همين منوال از <آدميان زميني> انوشيروان، اوزون حسن، شاه عباس و حتي ناصرالدين شاه و ده ها تن ديگر، از اصلاحات كشوري سخن به ميان آورده اند. اميركبير، سپهسالار و دكتر مصدق در راه اصلاحات كوشش ها كردند، اما نه اين <انسان لفي خسر> و <ظلوم> و <جهول> اصلاح شد و نه جامعه نابسامان ما به <سامان> رسيد. اين امر خود نشان مي دهد كه علي الدوام براي اصلاح جامعه بايد تلاش كرد و كوشش براي اصلاح خود و همگنان و جامعه، همانند كوشش براي زندگي است و لحظه اي نبايد غفلت كرد.
    
    
    من به رهنمود <فردوسي> اعتقاد دارم كه فرمود: <كه گيتي نگردد مگر بربهي> يا به قول مولانا مصطفي را وعده داد الطاف حق گر بميري تو نميرد اين سبق. با همه معضلات و كارشكني هاي مفسدان باور دارم كه جهان سرانجام به اصلاح و عدالت خواهد رسيد. از رحمت خدا نبايد نااميد شد.

        
  طهارت از نه به خون جگر كند عاشق                به قول مفتي عشقش درست نيست نماز

     

ادامه مطلب